بعد از دو سال و نیم دوباره تصمیم به ادامه فعالیت این وبلاگ گرفتم. فضایی که در ابتدا به منظور معرفی و اطلاع رسانی درباره گروه موسیقی نقش آوا و نحوه فعالیت هایش و در ادامه با رویکرد شخصی تری ادامه خواهد یافت.

بطور کلی پس از وقایع و تحولات اجتماعی ایران پس از انتخابات سال 1388 و نحوه مدیریت کشور که شرایط روز به روز و با سرعت بسیار به سمت بحران فراگیر اقتصادی و بالطبع فرهنگی در حرکت بود امکان فعالیت های موسیقیایی نیز بسیار دشوار گردید. شرایط نابسامان اقتصادی بوجود آمده و طبعات تحریم های سنگین کشور دامنه موسیقی ایران را نیز گرفت. اجاره بالای سالن های اجرا و ملزومات برگزاری کنسرت در کنار پیچیدگی های بسیار و حساسیت های بیشتر شده ی سیاسی در مراحل صدور مجوز   غالب هنرمندان را از ادامه فعالیت منصرف می نمود. از آنسو شرایط تولید و نشر اثار موسیقایی نیز دستخوش نابسامانی هایی بسیار و سوئ مدیریت و عدم حمایت کلان شد تا آنجا که بسیاری از انتشارات معتبر و شناخته شده در سال های اخیر با تغییر کاربری به رستوران و فست فود بدل گردیدند. معدود شرکت هایی که در بحران های پیاپی اخیر توان ایستادگی را داشتند به ارائه حداقلی و بسیار محدود آثار تولیدی بسنده نمودند. شرایط حاکم بر موسیقی ایران در طی دهه اخیر بسیار اسف بار است اگرچه پرداخت به مشکلات و شرایط فعلی از حوصله نگارش بیرون است اما مرور اجمالی برخی از مشکلات پیش رو پاسخ این روزهای علاقه مندان به موسیقی به دلایل رکود سال های اخیر هنرمندان و شاید شرح حالی از اوضاع نابسامان فعلی کشور برای علاقه مندانیست که تصمیم به ادامه این راه در آینده خواهند داشت است.